....
...herkesin birbirinden ayrıldığı bir yerde bir ilişkiye başlamak ne kadar ilginç olurdu acaba ? şeklinde kendimce düşünürken hatta arkadaşlar arasında şakasını yaparken birgün bunun benim de başıma geleceğini aklımın ucundan bile geçirmemiştim...
Dramaların vazgeçilmez bir unsurudur ayrılan çiftlerin olduğu sahneler...bu sahneler tren garlarında tren hareket halinde iken geçmektedir,havaalanlarında çiftlerden birisi pasaport kontrolünden tam çıktığı zaman ya da bir limandan gemi ayrılırken...artık geri dönüş yoktur iki taraf için....aklımda binbir düşünce ile nezâketen katıldığım düğünde birden bizim içinde dönüş olmayacağına dair bir korku peydâh oldu içime...
Hayatta bir insanın söyleyebileceği bir çok acı sözün içinde bence en kötüsü “keşke” demektir...gamlı baykuş değilim ben ama seni düşünürken aniden başına bir şey gelebileceğine dair korkular etrafımı sardı, oturduğum masada duramaz hale geldim salonun duvarları üzerime gelmeye başladı bir an boğulacak gibi oldum ve dışarı fırladım...koşmaya başladım ama otobüsünün kalkmasına yarım saattten az zaman kalmıştı ve ben ne yöne gideceğimi şaşırmıştım, metroya doğru koşsam sana yetişememe riskim vardı düğüne katılmak için apar topar giyindiğim için cüzdanımı evde unutmuştum ve tam bir açmaz içindeydim param yoktu, zaman ilerliyordu, belki de seni son defa görme şansımı yitiriyordum...“aşağıya inip milletten para isteyip taksi ile gideyim dedim kendi kendime” ama trafiğe takılma riskim vardı her yer tıkanmıştı...son anda otel önünde duran arabalardan birini ödünç almak geldi aklıma ve ucu ucuna zor yetişmiştim sana...
Otogarda deliler gibi koşarak nefes nefese bir halde buldum otobüsünü sıcaktan terlemiştim ve terden dolayı gözlerim yanıyordu otobüsün etrafında dolaştım seni göremedim sol tarafta bagaj açık olduğu için görememiştim seni ama orada olduğunu hissettim...arka taraftaki platforma gidip biraz nefeslenip terimi sildim beni bu kadar perişan görmeni istemiyordum....
Nefes alışlarım normale döndüğü zaman aradım seni ama sen tüm soğuk kanlılığın ile bana otobüsünün iki saat sonra olduğunu söyleyince bir an için içime şüphe düştü yüzünü göremiyordum çünkü “yanlış hissetmiş olamam” dedim kendi kendime “olamam”...
Otobüsün penceresinden dönüp bana baktığın zaman koşuşturmadan dolayı yeni kendini toparlamaya çalışan kalbim yeniden dört nala atmaya başladı vücuduma kanın sıcaklığı içinde endorfinle beraber yayıldı....
Otobüsten inip bana doğru hızlı adımlarla gelen o ufak tefek kızın şaşkın ve mahcup bakışlarını asla unutmayacağım...sanki pushing daisies dizisindeki adammışım gibi sana dokununca bir an ölecekmişsin gibi geldi bana...ve korktum...çünkü birbirimize hiç dokunmamıştık ki biz...
Kalbim sanki göğüsümü parçalayacakmış gibi hızlı atmaya başladı ve gerçekten seni son görüşümmüş gibi hissettim...
Sana sarılmalıydım hatta öyle sıkı sarılmalıydım ki kalplerimiz üst üste gelsin ve senin için atan kalbimi doğrudan kalbin hissetsin istiyordum...ve sarıldım da...
...kollarımın arasında sen ürkek bir ceylan gibi duruken bir an kendimi vahşi bir aslana benzettim ve kollarımı gevşettim hemen, kalbine kalbimi dinletemedim, sıcaklığımla seni yeterince saramadım...
Saçlarını kokladım ama mili saniyeler içinde, sana sarılınca korkumu yendim, sonra geri döneceğine olan inancım arttı ve karamsarlığım azaldı...
...”öpmeliydin onu” diye bağıran alt benliğimi üst benliğim ile beraber dövüp bu fikri hasır altı ettim...
Otobüs perondan çıkıp hareket ettiğinde birbirimize el salladık...otobüs bir ara durakladı, başın öne eğilmiş bir şeyler yapıyordun o süre zarfında gözlerimi senden alamadım otobüs hareket edip otogardan ayrılana kadar da oradan ayrılamadım...
Başıma az önce ne geldi benim ? diye sordum kendime herkesin birbirden ayrıldığı yerde ben birisini bulmuştum...yıllar sonra tekrar aşık olmuştum...mutluydum çünkü başıma sen gelmiştin....
Yorumlar