Denize Dair Sayıklamalar
Akşamdan kalmış gibiyim ama yastığımla vedalaşmak bu kadar zor olmamalı, hadi şimdi biraz gerin, nasıl beceriyorum bunu uyumam bile saçma sapan, şilteye dolanmışım olmuyor. Ha gayret oldu gibi, kediler niye bu kadar dinç başlıyorlar güne düşün, başaracaksın.
Günün ilk ışıklarını kaçırmamam lazım, sahile gidip önce kendime bir çay ısmarlayıp sana denizi anlatacağım. Dur ama önce bir kağıt bir kalem alayım yanıma. Sana güzel resim çizdiğimi söylemiş miydim hiç. Söylememişimdir, hiçbir resmi bitirmedim çünkü. Tam bitirecekken çizdiğim bir yüze takıldım, bu yüze ne hikayeler yazarım ben dedim kağıda kaleme sarıldım, hikayemi bitirmeden çizdiğim yüze bir şarkı ithaf edesim geldi, şarkı o kadar derinden işledi ki içime kapatıp bir kadeh şaraba sarıldım akabinde ve şarabım bitmeden sızdım hep. Hiçbir zaman uykumu da alamadım. Yarım yaşadım her şeyi maymun iştahlı da derler bazen halk arasında, ben belki tamamlanınca biteceğinden korktum, belki de bitmekten korktum sanırım, bilmiyorum…
Bu arada nihayet geldim sahile, yolda birkaç kediye rastladım sabah yatakta hayal ettiğim gibi önce gerinip sanki az önce uyuyan onlar değilmişçesine gayet dinç ayaklandılar, bense hala sersem gibiyim, beceremedim uyanmayı yine neyse çayımı içince iyi olurum kediler haricinde uyanık olan da yok görünürde hem. Çok kalabalık oturmayı hayal ettiğim yere oturmuş bile birisi ben hep geç kalırım, hep bütün biletler satılmış olur...
Neyse burası da fena değilmiş pek hayal ettiğim gibi değil ama olsun, biliyordum hep çok bildiğimden, bildiğimden öteye gidemiyorum. Mutlu muyum, karaya yakın yerde kendi devinimlerini yapan iki şarap şişesinden daha çok değil. Dün gece kim bilir hangi sarhoşun dudaklarına değdiler, hangi dertlerine ortak oldular, hangi sevinçlerini paylaştılar, kim bilir. Bunu ben yapamadım, kimseye o kadar yakın olamadım. Şimdiyse ne kadar özgürler, kısıtlı bir özgürlük belki ama olabilecekleri en güzel hapishanede tutsaklar, denizde. Nereye varacaklarını bilmeyen iki yolcu ve bunun yanında da bir yoğurt kabı, bir çalı süpürgesi, birkaç ne olduğu belli olmayan artık. Plastik eğri büğrü şeyler, hemen anlamlandırmalıyım. Birisi kesin klozet fırçasının sapı, peki şarap şişelerinin ne işi var bunların yanında, yakışıyor mu hiç. “Hey anneniz size söylemedi mi kötü çocuklarla arkadaşlık yapmayın diye. Ne sen klozet artığı değil diş fırçası mıydın, iyi bir çocuk musun sen, hayır öyle değilsin, öyle görmedim seni, değiştirmek için çabalama boşa, kötüsün. Düş yakalarından”
Sustular, sesin de dediğine bak iyi kötü ne fark eder ki hepsi karaya vuracaklar bir gün ya da dibe batacaklar en iyi ihtimal bata çıka yaşarlar, o kadar şanslıysalar tabii arada nefes alırlar bir iki atraksiyon görürler. Sonra yine aynı karaya vururlar…
Kafamı kaldırıp denize bakayım artık di mi, sabırsızlanıyorum sana anlatabilmek için. Işık yansıması falan yok, boşuna erken gelmişim bu kadar bir de geç kaldığımı düşünmüştüm. Hafif bir sis tabakası kaplamış denizin üzerini, hiçbir şey görünmüyor. Bende her şey olabildiğince gerçek olsun diye buraya kadar geldim sabahın köründe kediler çok gülecekler şimdi. En iyisi onlar gülmeden ben biraz sevimlilik yapayım onlara da ben yaptığım için gülsünler bari, yoksa hiç sevmem bana gülmelerini durup dururken o yüzden belki hep önce güldüren ben olurum onları.
Şimdi denize odaklanmalıyım ama yok ne yaparsam yapayım kafamda kurduğumdan, hayal ettiğimden daha güzel görünmüyor gözüme. Bunu düşününce birden korktum yoksa seni de mi sadece kafamda kuruyorum ben. Sen hayalimdekinden daha güzelsin değil mi söyle öyle olduğunu söyle. Öyle olmasan nasıl bu kadar sevebilirim ki seni, yazamam ki sana, anlatamam ki denizi. Ben güzelim de, hayır sakın güzelim deme. Güzellik lanetli. Sen en iyisi korkma de bana, ben anlatırım de, sen bana hayran ol de. Hayır, sakın bana hayran ol deme, o zaman bu kadar sevemem ki seni. Beceremedim, hiç beceremedim. Hiç en sevdiğim yazar olmadı benim, en sevdiğim şarkıcı, şair, gençlik idolüm, olmadı işte. Hiç birini tam sevemedim hepsi kusursuzdu çünkü, öyle miydi ? Değillerdi tabii, öyle görüldüler. Senin de başkaları sevsin güzelliğini, denizi nasıl anlattığını ben senin çocukluğunu seveyim ürkek ve beceriksiz, yaşlılığını seveyim bıkkın ve yorulmuş. Ben seni ne eksik ne fazla, gerçek sadece, sadece gerçek… Yok, kardeşim yanılıyor kafamda kurmuyorum seni. Belki bu yüzden…
Cümlemi bitiremedim, kedilerden biri çok iyi de olmasın sakın dedi çünkü, iyilere kimse denizi anlatmak istemezmiş. Anlatırlar, neden anlatmasınlar halt etmiş kedi, bak ben iyiyim ve ne kadar çok seviyorlar beni, geçen gün hani vatoz sokmuşta ya beni işte o gün bir sürü insan aradı yoksa ararlar mıydı? Bir sürü insan yirmi yedi senedir diğer günlerden bir farkı olmaksızın bir günü benim için anlamlandırmaya çalıştı. “Seni seviyoruz çabuk iyileş/ yaşıyor musun sen, geçmiş olsun / yine kayıpsın, iyi ki önemli bir şey olmadı / görüşemesek de iyi ol / abiciğim oh oldu ben demiştim sana / neredesin, geçmiş olsun / hayırsıza oh oldu.” Hayır bir dakika seviyorlar ama iyi olduğum için seviyorlar, öyle sandığın gibi değil, kötü biri değilim. Üşüdüm, ya sevmiyorlarsa beni ya ben sevmiyorsam kimseyi, ya kötüysem, ya seni de sevmiyorsam… Hayır iyi biriyim ben, insanlar kötü, hayat kötü, bak şu günde oturup ağladım akşama kadar niye bu kadar yalnızım diye ölücektim yalnız olarak...yine de iyi ki yalnızım hele bir de sevgilim olsa diyorum düşünsene yılbaşı, sevgililer günü ardından doğum günüm. Benim için anlamı olmayan her bir günde yanımda olduğunu kanıtlamaya çalışacak zavallıcık “Zavallı sensin, seni sevdiği için o değil sen kendini sevmeyen bir zavallısın, bu yüzden kimseyi sevmiyorsun” dedi kedi. Çok oluyor bu kedi, bunu hak etmişti. Şarap şişelerinin yanına fırlattım tuttuğum gibi...
Şimdi manzara daha güzel, bir kedi, iki şarap şişesi, çalı süpürgesi, yoğurt kabı ve diş fırçası olduğunu iddia eden bir klozet fırçası sapı yüzüyorlar hep birlikte. Yine de hayalimdekinden güzel değil deniz, kafamdakinden daha güzel değilsin sende… Karanlıksın, hayır sen değilsin karanlık olan hava karanlık, hava kararmış. Zaman nasıl da bu kadar çabuk geçti. Kimse de aramadı hala, hiç kimse mi merak etmedi beni. On gündür işe de gitmedim, bugün cam kapılar da yok, acaba işyerindekiler fark ettiler mi yokluğumu. Bir hata yaparmıyım, işler sekteye uğrara mı yokluğumda. Annem de aramadı, nasıl endişelenmiştir şimdi kim bilir. Çok meşgul olmalılar, hava orada daha da sıcak, su yok, herkesin uğraştığı işi gücü var, zaman bulamamıştırlar aramak için, yoksa niye aramasınlar ki, anlayışlı olmalıyım, tabii ki de seviyorlar beni, sadece iş, güçten olmalı, yoksa merak etmişlerdir tabii...
Sende merak ediyorsun değil mi yaptığım resmi, ama yapamadım ki başladım inan tam bitirecekken, bitirecekken işte… Niye bu kadar sıkılırız ki hep, bak saatler nasıl çabuk geçmiş, hava ne kadar kararmış, artık denizi de göremeyeceğim kadar kararmış. Kim demişti unuttum, belki başka bir kedi “Hayat sıkıcı değildir sıkıcı olan bizsek sıkılırız diye” yok böyle değildi “Bir insan, bir insanı sıkamaz. Bir insan canı isterse sıkılır” belki böyleydi hatırlamıyorum, dedim ya unuttum. Başkasından duyunca unutuyorsun böyle çabuk işte. Bir ara sen de demiştin ya unut sen o hikayeleri, şiirleri, resimleri. Ama başkası söylemedi ki onları, sen de söylemedin. Onları söyleyen bendim, kendimi nasıl unutmamı beklersin. Ben nasıl anlatmanı beklemiyorsam, sende unutmamı bekleme...
Neyse anneme artık söylemem gerek şu kalın şilteleri kaldırmalı, yoksa bir gün boğulacağım içinde dolanmaktan çok fazla rüya görüyor olmalıyım. Ama biraz daha gayret edersem çarşaftan sıyrılacağım ve evet içeriden gelen kahve kokusu uyanmamı kolaylaştıracak gibi. Odaya bakıyorum, yerinde sabit. Pencerelerden kırılan yok belki sadece birkaç cam kapı, sıradan bir gün olacak belli ki o zaman bir an önce yataktan çıkmalıyım yoksa yine arabaya kadar koşacağım, koşmalıyım da rutini bozmamam gerek o zaman biraz daha yatayım.
Evet, sana yalan söyledim bugün evden hiç çıkmadım ben, hangisi daha gerçekti, deniz mi ? Bilmiyorum. Sen mi daha gerçeksin ? Bak buradayım, inan diye sana gönderdiğin bir şarkı çalacağım şimdi…
Duyuyor musun ? Sesim cızırtılıdır biliyorum, babam demişti ilk. Sesim tam çekmeyen bir radyo istasyonundaki cızırtıdan ibaretmiş benim. Uzun zaman inandım biliyor musun az kalsın hep inanacaktım. Şarkıdan bahsediyorum hem ben, onu da mı duymuyorsun. Hikayelerimi de mi duymadın, seninle yağmurda ıslandım ben, sana denizi çizdim, seninle şarkı söyledim, seninle şarap içtim… Duymadın mı hiç birini, sesim gelmedi mi hiç oraya kadar. Unut o vakit hepsini unut. Benden bekleme kendi hikayelerimi unutmamı, yazdığımı silemem iyi derim, kötü derim, benim derim. Bu bendim işte, bir diş fırçası ya da bir klozet fırçası sapı sapı, ne fark eder…
Hiç görmediysen unut…
“It is better to be hated for what you are than to be loved for what you are not."
Tamam baba tamam,uyandım...
Yorumlar