Soğan....

soğan doğrarken gözlerimden akan sonsuz yaş acaip mutlu ediyor beni... tuhaf bi mutluluk gerçi.. çünkü o yaşların yarısı ağlamak istediğim için akıyolar...başıma gelen en kötü şeyleri düşünüyorum hatta bazen gelebilecek en berbat şeyleri, acıklı filmlerin finallerini hatırlamaya çalışıyorum, derken hüngür hüngür ağlamaya başlıyorum....bilirsin ben ölenlerin arkasından ağlayamam belki de o yüzden meydana gelen boşluğu doldurmaya çabalıyor bünyem kim bilir?...doğrama işi bitmeye yakın kendimi hatırlıyorum yavaşça, sonra karşılaştırmalar başlıyor... fazla uzun sürmüyo tabii doğrama işlemi bittiği an gözyaşları da pıtırıt diye kesiliveriyor...

Yorumlar